Για τον Αντώνη Φανιέρο γράφτηκαν πολλά. Και λέχθηκαν ακόμα περισσότερα… Προσωπικότητα που σχολιάστηκε όσο λίγες στην Κύπρο. Με θερμούς υποστηρικτές και ακόμα πιο φανατικούς πολέμιους.

Η ταραχώδης ζωή του Αντώνη Φανιέρου σχολιάστηκε μέσα στα χρόνια ποικιλοτρόπως. Το επίθετο «νονός της νύχτας» που του είχε αποδοθεί έκανε πολλούς να φοβούνται ακόμα και να προφέρουν και το όνομα του. Και όσους τον γνώρισαν από την άλλη, να μιλούν για έναν άνθρωπο ντόμπρο, πολέμιο των ναρκωτικών, πιστό στο Θεό, προστάτη του θεσμού της οικογένειας.

Από τα 21 του χρόνια όταν ήταν βοσκός και περήφανος ιδιοκτήτης της μεγαλύτερης φάρμας ζώων, μέχρι τις τελευταίες του μέρες τις οποίες περνούσε στο γηροκομείο του στη Λάρνακα κάνοντας συχνά συντροφιά στους ανθρώπους που φιλοξενούνταν στη στέγη του, σίγουρα μεσολάβησαν πολλά.

Με ιδιαίτερο ενδιαφέρον διαβάσαμε τη συνέντευξη που είχε παραχωρήσει το 2010 σε τοπική εφημερίδα της Λάρνακας και στη δημοσιογράφο Αργυρώ Ζουμπανιώτου, από την οποία και τα παρακάτω αποσπάσματα. Δεν τον συνάντησε σε κάποια λέσχη αλλά σε ένα λούνα παρκ. Στο λούνα παρκ που διεύθυνε τότε.

fanieros1mesa11111111111

Δήλωνε άνθρωπος δημοκρατικός. «Δεν ήμουν ποτέ άδικος. Ακόμα και σε ανθρώπους της ΕΟΚΑ Β’ με τους οποίους είχα φιλικές σχέσεις, ελάλουν ότι δεν κάμνετε καλά». Είχε ιδιαίτερες σχέσεις με το Μακάριο, τις οποίες όπως είχε πει, επισφράγισε βαφτίζοντας την αδελφότεκνη του. Για τον αγώνα της ΕΟΚΑ 1955-1959 είπε ότι ήταν «ένας αγώνας αγνός, εσκοτωθήκαν αθώα παιδιά για το καλό του τόπου».

Από τότε μιλούσε για τη δημιουργία καζίνο. «Δεν διούν καζίνο ποδά και συμφωνώ ότι το κράτος δε θέλει καζίνο. Μα εφόσον 30 μέτρα απέναντι υπάρχουν, ο τουρισμός και η οικονομία άρχισε και πάει ποτζιεί. Γιατί να μεν κάνει 4 καζίνα και νόμιμες τόμπουλες να παίρνε και φόρο η Κυβέρνηση;» αναρωτιόταν.

Χαρακτήριζε τον εαυτό του ως πολιτικοποιημένο άτομο, ωστόσο μιλούσε απαξιωτικά για τους πολιτικούς. «Βλέπεις τους κάθε εκλογές. Άμα τελειώσουν οι εκλογές θωρείς εσού κανέναν να γυρίζει μες τις στράτες; Μετά δε ξέρουν κανέναν» έλεγε.

Μιλώντας στην Αργυρώ Ζουμπανιώτου, είχε τότε «θυμηθεί» και τα παλιά. Τότε που μπαινόβγαινε στην αστυνομία και η φωτογραφία του φιγουράριζε καθημερινά στα πρωτοσέλιδα εφημερίδων. Με ενδιαφέρον διαβάσαμε το πιο κάτω απόσπασμα:

«Η Λάρνακα αν δεν την ενοχλούσαν από το Αρχηγείο για να δείχνουν πρόσωπο και να παίρνουν αστέρες –που να μείνουν μονάστεροι να μείνουν- είναι ένα ωραιότατο ήσυχο χωριό. Είχαν συμφέροντα να με κυνηγούν. Επί υπουργίας Νίκου Κόσιη είχα μαλώσει με αστυνομικούς που δεν ήταν σωστοί και αυτοί πήγαν κόντρα και ήθελαν να με φιμώσουν, να μην μπορώ να μιλώ. Εγώ όμως προσπαθούσα, πάλευα μόνος μου κι αντιστεκόμουν. Μας εφορτώσαν κακά, έντεχνα, μέσα που την αστυνομία. Ρώτα όποιον θέλεις και θα ακούσεις απαντήσεις. Δεν μπορεί κανένας να πει για μας. Εμείς κακά δεν εκάμαμεν».
Και συνεχίζει το δημοσίευμα…

Η βραχνή φωνή του είναι ενθύμιο από πυροβολισμό το 1997, όταν η σφαίρα τον βρήκε στο λαιμό και παρά λίγο αν χάσει τη ζωή του. Απόπειρα φόνου είχε γίνει και κατά του μοναχογιού του Λούκα. Οι σφαίρες δεν τον πέτυχαν και τότε ο Φανιέρος είχε πει την αξέχαστη ατάκα για τους επίδοξους δολοφόνους…

«Ερεζιλέψασιν τα όπλα». «Ο Λούκας ήταν ένα παρεξηγημένο παιδί, επειδή ήταν ζωηρός», έλεγε για το γιο του. «Εθέλαν να τον παίξουν για φίτσιο, για να δείξουν ότι είναι παλικάρια. Δεν κάναμε τίποτε εμείς αλλά ηθέλαν να τα βάλουν με το Φανέριο για να δείξουν ότι είναι παλικάρια. Κι η αστυνομία… τ’ αυτιά κουφά που να κουφάνουν»!
Εκείνη την εποχή ο Αντώνης Φανιέρος είχε πολλά παράπονα από εμάς τους δημοσιογράφους. Στα ρεπορτάζ το όνομα του συχνά αντικαθιστούσαν προσωνύμια όπως «νονός της νύχτας» και «βαρόνος του υποκόσμου».

fanierosesvise

Πολλά είχαν λεχθεί για τις «δουλειές» του. Για τα καμπαρέ έλεγε τότε ότι τα νοίκιαζε σε άλλους. Έλεγε πως η λέξη «υπόκοσμος» τον ενοχλούσε. «Η λέσχη είναι ένα μέρος που συνάεται κόσμος. Άλλοι τρώσιν τζαι άλλοι παίζουσιν. Παγκοσμίως υπάρχουν λέσχες. Όποιος δουλεύει νύχτα δεν είναι υπόκοσμος. Υπόκοσμος είναι εκείνος που πάει και παίρνει τα ριάλια του άλλου, εκείνος που πάει και πουλεί ναρκωτικά. Εκείνος είναι ο υπόκοσμος και όχι εκείνος που δουλεύει. Πρέπει να τα ξεχωρίζετε», έλεγε. Ενώ για τις φήμες που συνόδευαν το όνομα του… «Ας τους να λέσιν, ο κριτής που θα με κρίνει ένας είναι, μόνον ο Θεός». Και ερωτηθείς αν πιστεύει στο Θεό είχε πει χωρίς δεύτερη σκέψη. «Πιστεύω ναι. Έχω τον Άγιο Αντώνιο μιτά μου».